Hindi na ako creative, pagod na.
Ang imahinasyon ko ay nawala.
Natatabunan ng responsibilidad.
Nami-miss ko ang paglikha.
Sana makabalik ang inspirasyon.
Maghihintay ako ng pag-asa.
Hindi na ako creative, isang pag-amin na nagmumula sa kaibuturan ng aking pagkatao. Minsang magkamali, damdamin ang mga bagay, at maglaro sa mga ideya.
Ang mga salitang ito ay nagpapaalala sa akin ng mga araw na puno ng imahinasyon at paglikha, ngunit ngayon ay tila ba walang natira.
Sa bawat pagtingin ko sa mga bagay na dati ay nagbibigay sa akin ng inspirasyon, naramdaman ko ang pagkirot ng aking puso.
Ang mga ito ay nagiging mga anino na sumusunod sa akin, na nagpapaalala sa akin ng mga pagkakamali at pagkawala ng aking pagiging malikhain. Ngunit, sa kabila ng lahat, ang aking puso ay nagtatanong kung bakit kailangan kong mawalan ng pagiging malikhain.
Kaya ko pa bang lumikha ulit?
Siguro hindi naman talaga nawala ang pagiging creative ko. Natatabunan lang siya ng pagod, ng responsibilidad sa buhay.
Pero ramdam ko na andiyan pa rin siya, tahimik lang na naghihintay na mapansin ulit. Ang pag-asa ko ay na ang aking pagiging malikhaing ay magbabalik, at ang mga alaala ay magiging mga bahagi ng nakaraan na hindi na babalik.
Hindi naman siguro kailangang maging "creative ulit" agad.
Siguro sapat na munang umamin na nami-miss ko 'yong sarili kong gano'n. At baka doon pa lang, nagsisimula na ulit. Ang pag-amin na ito ay nagiging isang hakbang patungo sa paghahanap ng aking pagiging malikhain.
Sa paghahanap ng mga bagong paraan ng paglikha, ang aking puso ay natututo na maghilom.
Ang paghahanap na ito ay nagiging isang paglalakbay na puno ng mga pagtuklas at pag-asa.
Ang pag-asa ko ay na ang aking puso ay makakapagpahinga sa wakas, at ang mga bagay na dati ay nagbibigay sa akin ng inspirasyon ay magiging mga bahagi ng aking pagkatao na hindi ko maaaring burahin.
Ang aking puso ay natututo na magpatawad at maghilom. Ang mga alaala ay nananatili, ngunit ang mga ito ay hindi na nagdudulot ng sakit. Ang pag-asa ko ay na ang aking pagiging malikhain ay magbabalik, at ang mga bagay na dati ay nagbibigay sa akin ng inspirasyon ay magiging mga bahagi ng aking pagkatao na hindi ko maaaring burahin.
Ang pag-asa na ito ay nagiging isang bahagi ng aking pagkatao na hindi ko maaaring burahin.
