Sa pagpasok pa lamang ng unang araw ng eskwela, muli na namang lumipad ang mga tanong sa aking isipan—mga tanong na tila mga ibong hindi ko kayang hulihin.
Kaya ko ba?
Gagaling ba ako?
Makakalaya kaya ako sa bigat ng sarili kong pag-iisip?
Mga tanong na matagal nang nakaukit sa aking dibdib, ngunit kailanma’y hindi ko masagot. Sapagkat kahit ang sarili kong kalooban ay tila nag-aatubiling magbigay ng malinaw na tugon.
Kapag ako’y nag-iisip, tila napakababaw ng aking dahilan.
Kapag sumasagot naman, tila napakalayo ng aking tinatahak mula sa mismong tanong.
At habang ang iba ay mabilis nang nakakasabay sa agos ng mga aralin, naroon lamang ako—
tahimik,
nakaupo,
nakatingala sa malayo na para bang may hinahanap sa langit na ako lamang ang nakakaalam.
Sa hindi kalayuan, narinig ko ang pag-awit ng mga ibon.
Malaya silang lumilipad sa kalangitan—walang pag-aalinlangan, walang pag-aatubili.
Sa isang saglit, may isang ibon na dumapo sa aking balat. Marahan. Parang may lihim na gustong iparating.
Ngunit bago ko pa man maunawaan ang mensahe nito, muli itong lumipad patungo sa kanyang mga kasama.
At habang pinagmamasdan ko ang kanilang papalayo na mga pakpak, doon ko biglang naramdaman ang bigat ng isang simpleng katotohanan—
Kung gaano kalayo ang kanilang nararating sa paglipad, ganoon naman kaikli ang nararating ng aking pag-iisip.
Habang sila’y patuloy na umaangat sa langit, ako’y nananatiling nakaupo—
nakatitig,
nag-iisip,
at tahimik na nagtatanong kung kailan ko rin mararating ang lugar na tila napakadali nilang puntahan.
Dahil kung minsan, ang pinakamabigat na pakiramdam ay hindi ang hindi makalipad—kundi ang makita kung gaano kadali iyon para sa iba.
At marahil, hindi ako nahuhuli—sadyang hindi lang talaga ako kasali.
