Tulungan mo akong mangarap para hindi ako maging katulad mo.

Tulungan mo akong mangarap para hindi sayang ang buhay na iniluwal mo.

Tulungan mo akong mangarap para balang araw, matulungan din kita mangarap.

Walang araw ang lumilipas na hindi ko ginagamit ang Google para maghanap ng mga scholarship na maaaring makatulong sa pamumuhay ko sa malayo. Kung titingnan siguro ang aking search history, makikita lamang ang libo-libong websites na aking binisita upang malaman kung paano mag-apply sa kada isa.

Hindi rin makakaila ang paghahanap ng trabaho sa mura kong edad para lamang hindi umasa sa mga magulang kong iba ang nais para saakin. Isinilang ako sa mundong ito na walang patutunguhan—isang produkto ng dalawang tao na kinulang sa pagpaplano at pag-iingat. Kung saan sa bandang huli, isa lamang ang tumuga bilang magulang ko.

Hindi na bago sa akin na lumaking lantad ang paghihirap ng nanay kong alagaan ako, kung kaya’t kinakailangan pang ibang tao ang magpalaki sa akin. Kitang-kita ng mga mata ko ang bigat na dala ng buhay ko sa dati nang kahirapan na nadarama ng aking nanay.

May mga araw na ipinapangako ko sa sarili ko na hindi ako magiging tulad niya—hindi ako papayag na mangarap nang mababaw. Hindi ko gagamitin ang mga oportunidad na ibiniyaya sa akin para lamang maging ordinaryo; hindi iyan ang buhay na ninanais ko.

Ramdam ko naman ang kanilang tulong sa mga maliliit na bagay, ramdam ko rin ang pagmamahal nila sa akin sa pamamagitan ng mga salitang “kahit anong gusto mo, susuportahan ka namin,” pero bakit pakiramdam ko ay pinoposas nila ako sa mga mababaw nilang pangarap para sa akin? Nakatali ang mga pakpak ko na nais lumipad at manatiling nangangarap na maramdaman ang init ng araw.

Alam ko na ang mga pangarap ko ay mas malaki pa sa aking pagkatao. Mga pangarap na nangangailangan na lumiyab ako katulad ng araw para lang mabigyan ng pansin. Mga pangarap na hindi aakalaing kayang maisip ng isang tulad ko dahil hindi ko matanggap na hanggang dito lang ako, na ang dalawa kong paa ay mananatili lamang kung saan ako itinayo, na lason talaga sa taong nangangarap ang kapobrehan.

Alam ko na hindi ako planadong anak, alam ko na hindi ako dapat nandito, alam ko na isa rin akong lason sa nakaraang pamumuhay ng pamilya ko. Ngunit, humihiling ako na nawa’y tulungan nila akong mangarap, tulungan nila akong paniwalaan ang sarili kong kakayahan, tulungan nila akong gamitin ang buhay na ito sa tama.

Nais ko lamang ipakita sa kanila na hindi kailangan maging lason ang kapobrehan sa taong nangangarap, na posible sa isang tulad ko na makamit ang lahat ng aking ninanais, na kaya ko rin i-ahon kami tungo sa ninanais din nila—kailangan lang nila tulungan akong mangarap.

Malay natin, kapag umabot na ang araw na naramdaman ko na ang init ng araw, kapag naroon na ako sa himpapawid, kapag tapos na ako mangarap, sila rin ay matutong mangarap tulad ko.

The Frontman