LISTEN TO ARTICLESynthesized Narration • 0:00 / 0:00

Masaya raw ang maging “overachiever” sabi nila. Mabilis mong natututunan ang bagong lessons kahit pa gaano ito kakomplikado. Hakot awards at laging panlaban sa tuwing may patimpalak. Laging nangunguna sa klase. Pinakamataas sa mga pagsusulit. At higit sa lahat, tinitingala ng lahat. Sa eskuwelahan, ikaw ang laging bida. Ikaw ang kadalasang laman at usapan ng mga titser sa faculty. Sa madaling salita, ikaw ang favorite nila. Pero sa likod ng perpektong imaheng ito sa paaralan, nakatago rito ang bigat na pasan-pasan ko sa likuran. Akala ko noo’y mga libro na ang pinakamabigat kong dadalhin pagpasok, pero hindi pala. Mas mabigat pa pala rito ang patong-patong na expectations na kailangan kong abutin at mga medalyang obligado akong makuha. Kaya kahit nakakaubos, pinapanatili ko ang imaheng binuo nila sa kanilang isipan kapalit lamang ng kakaunting papuri mula sa kanila. Hindi ko sila pwedeng biguin dahil dito lang ako magaling. Dito lang ako napapansin. Dito lang ako nagkakaroon ng puwang sa buhay nila. Na kahit minsan, magiging paborito rin ako kahit pa kapalit nito’y pagsasakripisyo ng sarili kong kasiyahan. Dito ko lang nararamdamang kamahal-mahal ako, dahil sino ako kung wala ang mga ito? Sa paglipas ng panahon, patuloy ring sumisikip at dumarami ang mga matang nakatitig sa akin. Ang mga bagay na ikinakasiya ko noon ay tila nasundan na rin ng “lang” sa hulihan. “93 lang?” “2nd place lang?” “With Honors lang?” Ang eskuwelahan ay naging paligsahan na lamang sa pataasan ng mga marka. Kailan ko nga ba huling naramdaman ang tunay na kasiyahan? Kailan pa naging karagdagang araw na lang sa pagpapatuloy ng ibang gawain ang Sabado’t Linggo? At hanggang kailan ko pa ba kailangang makaramdam ng takot na magkamali sa bawat pagkilos ko? Estudyante ako, hindi robot. Napapagod. Nauubos. Pero paano ko aaminin sa kanilang hindi naman talaga ako gaya ng inaakala nila? Hindi naman talaga ako matalino. Hindi ako magaling. Takot lang na mapag-iwanan. Takot lang ding hindi mapili at mapansin. Sa bigat ng dinadala ko, kailanma’y hindi ako umimik. Ngunit hinihiling ko pa rin na sana isang araw ay makalaya na ako sa kulungang ito.