Ngayong araw, halos mga makabayang salita ang lumabas sa bibig ng pangulo at isa na rito ay "Sa mga pang-aalipusta, hindi tayo matitinag. Sa manlulupig, hindi tayo pasisiil.". Ngunit isang malaking katatawanan kung hindi naman ito ang tunay na nararamdaman at nararanasan ng masa. Dahil sa kasalukuyang lagay ng bansa, hindi bulag ang mga Pilipino upang hindi makita na sa mga manlulupig, kami’y iyong pilit na pinasisiil.

Sa kasalukuyang estado ng bansa, hindi na sapat ang mga magagandang salita. Kailangan ng tunay na aksyon. Hindi nakakabawas ng presyo ng bigas ang matatapang na pahayag. Hindi napupunan ng palakpakan ang kumakalam na sikmura. Hindi nababayaran ng makabayang talumpati ang upa, matrikula, gamot, at iba pang pangangailangan ng mga pamilyang araw-araw na nakikipagsapalaran para mabuhay.

Kung tunay ngang hindi tayo nagpapasupil, bakit tila ang karaniwang Pilipino ang laging hinihingan ng sakripisyo? Bakit kapag tumataas ang presyo ng mga bilihin, ang taumbayan ang kailangang magtiis? Bakit kapag may pagkukulang sa sistema, ang mamamayan pa rin ang inaasahang umunawa? At bakit sa tuwing may magtatanong o magpapanagot, madalas silang ituring na kalaban kaysa kabahagi ng demokrasya?

Hindi kailangan ng sambayanan ng mas magagandang talumpati. Ang kailangan nila ay mga patunay na ang bawat pangako ay may katumbas na pagbabago. Sapagkat ang tunay na sukatan ng isang SONA, ay hindi kung gaano ito kahaba, kundi kung paano binibigyan pansin ng pangulo ang mga problema sa bansa na bawat termino na lamang binabanggit sa bawat talumpati, ngunit hanggang sa ngayon ay wala pa rin pagbabago.

Ang tunay na manlulupig ay hindi lamang yaong gumagamit ng dahas. Manlulupig din ang sinumang paulit-ulit na nangangako ngunit hinahayaang manatiling nakakadena ang mamamayan sa gutom, kahirapan, at kawalan ng pag-asa.

The Frontman