LISTEN TO ARTICLESynthesized Narration • 0:00 / 0:00

Wala nang dapat ikagulat sa ginawang pagpabor at pagsuporta ni Senador Christopher “Bong” Go sa pagpatay sa mga articles of impeachment laban sa Bise Presidente Sara Duterte. Bilang umusbong sa pulitika sa tulong ng ngayo’y nakakulong na dating pangulong si Rodrigo Duterte, normal lang na isa siya sa mga bantay-tao sa mga kalahi ni Tatay Digs o “Duterte Bloc” kung sila’y tawagin. Noon pa lang, nagpahayag na ang senador ng pagtutol sa impeachment. Nakaraang buwan lang, isa siya sa mga nagpumilit na ibalik ang mga artikulo sa kamara, at tulad noon, nagwagi na naman ang kawalan ng pananagutan. Kung pakikinggan natin ang kaniyang pagpapaliwanag sa botong “yes”, puno ito ng mga argumentong legal at ang hindi mawawala na “malasakit”, hindi lang sa mga sambayanang Pilipino, kundi sa pamilyang Duterte rin. Ginamit niya ang panakip-butas na hatol ng korte suprema na hindi raw sumusunod sa konstitusyon ang kasong impeachment na binigay ng kamara. “Crystal clear” ika nga ng senador, maliwanag daw ang desisyon at wala na raw dapat na kumukuda tungkol dito. Nagbabala siya na ang pagdududa raw sa desisyon ng korte suprema ay magpapayanig sa balanse ng kapangyarihan sa pagitan ng mga sangay ng gobyerno at magpapaguho sa tiwala ng mga Pilipino sa mga institusyon. Ang katotohanan ay matagal nang pagewang-gewang ang gobyerno at ilang dekada nang walang tiwala ang tao sa pamahalaan. Kung mayroon man silang tiwala, inaalay nila ang sarili nila sa mga angkan na naghahari-harian at ginagawa silang sundalo. Para tayong nasa kumunoy na mas nilubog pa ng desisyon ng senado na patayin ang impeachment. Crystal clear ang Artikulo XI, Seksyon 3 ng ating saligang batas na ang pag-aasikaso ng impeachment ay ekslusibong proseso at kapangyarihan ng kongreso. Sa isyung ito, ang pagiging alipin ng senado sa korte suprema ang “unconstitutional”. Ang sinasabi nilang “pagrespeto sa pinakamataas na hukuman” ang magpapatanong sa atin kung dapat pa ba nating respetuhin ang isang senadong sinusuko ang sariling kapangyarihan. Hindi naman daw tutol ang senador sa accountability dahil naniniwala siya na walang inuurungan ang mga Duterte basta raw ay idadaan sa tamang proseso. Pero hindi ba ang pagtuloy sa impeachment ang tamang proseso? Kung may pakialam talaga sila sa proseso, hindi na sana pinaghintay ang taumbayan ng ilang buwan para lamang iarkibo ito sa huli. At muli, ang kanyang paninindigan ay naliligaw na naman sa kanyang tiwala sa angkan ng mga Duterte. Sa tulong ng matinding pagsuporta ng mga kapwa senador at panatiko, nakalulungkot isipin na ang prinsipyo ng isang mambabatas ay nakabase sa makapangyarihang angkan at hindi sa mga aksyon nito. Lubos ding nakababahala ang pagtalaga niya sa nangyayaring impeachment bilang isang “distraction” at mag-focus na lang daw sa paggawa ng batas para sa mga Pilipino. Kailanman ay hindi isang abala ang impeachment dahil ito ay sandigan ng pagpapanatili ng integridad ng gobyerno at trabaho ito ng mga senador. Mga kababayan, anong klase ng senador ang inihalal natin kung kulang-kulang naman ang kakayahan at serbisyo nito? Ang pag-iisip din na ito ang dahilan kung bakit mas sanay ang mga politiko sa pagtatapal ng kanilang makakapal na mukha sa mga serbisyong pinondohan ng buwis natin. Kung isa kang senador na bahag ang buntot pagdating sa impeachment, dapat mo na sigurong tanungin ang sarili mo kung nababagay ba sa iyo ang titulong “senador”. Sa bandang huli, hinihikayat ng senador na mag-move on na sila at gumawa na lang daw ng batas na makatutulong sa mga mahihirap na Pilipino. Sa totoo lang, hindi na tayo bago sa konsepto ng “move on”. Bakas na sa ating kasaysayan ang mapagpatawad, makakalimutin, at mapagparayang ugali ng mga Pilipino. Kaya kahit anumang uri ng kurapsyon o gaanuman kalaki ang perang nakulimbat sa atin ay magmomove on pa rin tayo at ilalagay sila sa pwesto. Kaya pa rin nating ngitian at kamayan ang parehong kamay na sumasakal sa ating demokrasya. Sa matagal na panahon, ang simpleng pariralang ito ang dahilan kung bakit marami sa mga Pilipino ang uto-uto. Kung mag-mo-move on man ang senado, nagmamakaawa ako na huwag tayong magpauto at sundin ang kumpas ng mapanlinlang na adhikaing ito. Mag-move on kayo sa palpak na talking stage, huwag sa palpak na pamamahala. Mag-move on kayo sa ghosters, huwag sa ghost scholarships. Mag-move on kayo sa pinagkakagastusan, huwag sa gastadora ng kaban ng bayan. Dahil alam naman nating lahat na ang dating landian ang nilalagay sa archive, hindi ang impeachment. Sa kabila ng mga biro at katatawanan ay isang seryoso at malalim na panawagan. Ang mga pagkakataon ng katiwalian at pag-abuso sa kapangyarihan ay hindi dapat pinalalampas o pinapatulog saglit na parang bata. Hinahamon ko ang mga senador na kung gusto nila magpakita ng tunay na malasakit, huwag na nilang lagyan ng maskara ang kanilang pagpapatahimik sa isyu at pagpapamukha na walang kwenta ang proseso ng impeachment. Ang tunay na malasakit ay pagbibigay hustisya sa mga oportunidad, yaman, at pag-asa na ninakaw sa sambayanang Pilipino.