Kababayan,

Buhayin natin ang teleprompter,

Painitin ang kanilang mikropono,

Itaas ang ating bandila,

Ihanda ang palakpakan.

Isuot ang puti at asul—ang uniporme ng pananampalataya. Magsisimula na ang dasal: Pag-unlad, pagbangon, hindi tayo titigil.

Ulit-ulit,

Taon-taon.

Parang sirang-plakang awit na pamilyar na pamilyar nakaririndi na, ngunit hindi mo na alam kung may bago pa itong kahulugan. Pumapalakpak ang mga kamay habang tumatango ang mga ulo, ngunit ang himala ay hindi pa rin dumarating.

Sa labas ng bulwagan, ang mga magsasaka ay nagdarasal sa lansangan. Ang mga katutubo ay nililikas sa kanilang lupang ninuno. Ang mga mag-aaral ay natutong matakot sa kanilang sariling paaralan.

At tayong mga tao—nakatayo man o nakayuko—pagod nang maniwala.

Huli na ang paghihintay,

Kailangan na nating kumilos.

Tumingin sa salamin ni SONA, ano ang nakikita mo?

Bagong tulay?

Estadistika ng paglago?

Larawan ng pagkakaisa?

Ngayon naman, sa likod nito, ano ang nakatago?

Kapwa nating pinalayas sa sariling lupa.

Ilog na umitim at napuno ng basura.

Pangakong nabulok bago pa man naibigkas.

Isang pagsubok ang SONA sa ating memorya,

Naalala mo ba ang pangako ngayong taon?

Naalala mo ba ang pangako noong nakarang taon?

At noong isang taon pa?

At noong isa pang taon bago iyon?

Ano ang hindi pinapakita?

Ano ang itinatago nito?

At tayo dapat nagtatanong,

Mismong hahanap sa mga salitang nawawala,

Aalala sa mga minsang pinangako at madalas na binibitawan.

Dahil ang SONA ay hindi lamang salita ng Presidente,

Ito na rin ang ating kakayahang makinig,

Magresponde sa kanyang nalalaman,

At humingi ng pananagutan.

Nilikha tayo upang buhayin ang tunay na demokrasyang ipinaglalaban ng Pilipinas,

Tayo na mismo ang pagbabagong inaasam-asam natin.

The Frontman